Yerel Köşe Yazarları

Bugün Mudanya’nın o meşhur rıhtımında, İsmet İnönü Bulvarı’nda deniz kokusu değil, geniz yakan bir evlat acısı var. Henüz beş yaşında, hayatın ne olduğunu bile anlamadan, oyun oynaması gereken yerde koca bir çöp taksisinin tekerlekleri altında can veren o sabinin ahı gökyüzünü tuttu.

Geçtiğimiz günlerde bu köşede kaleme aldığım "Mudanya’nın Vefa Sınavı" başlıklı yazımda, 17 yaşındaki genç Yiğit Efe Akpınar’ın adının Mudanya Belediyesi Gençlik Merkezinde bir bölümde yaşatılmasına dair toplumsal talebi ve bu talebin belediye meclisindeki yankılarını değerlendirmiştim. O gün vurguladığım "vefa" kavramı, sadece bir ismin tabelaya yazılması değil, bir kentin acısına ve değerlerine gösterilen nezaketle de doğrudan ilintilidir.

Planlanmış yurt dışı seyahatim ve dönüşünde yakalandığım  bir rahatsızlık nedeniyle, aslında zamanında kaleme alınması gereken bu köşe yazısı gecikti. Ancak bazı yazılar vardır; gecikir ama değer kaybetmez. Çünkü mesele günün sıcaklığı değil, şehrin gidişatıdır. Mudanya da tam olarak böyle bir eşikte duruyor.