Yerel Köşe Yazarları

Takvimler 17 Ağustos’u gösterdiğinde, Türkiye’nin yakın tarihindeki en büyük acılardan birini yeniden hatırlıyoruz.

Saat 03.02…

Mudanya Belediye Başkanı Deniz Dalgıç’ın Ağustos 2026 meclis toplantısında belediyenin üç ana gelir kaynağından birini "taşınmaz satışları" olarak rahatlıkla ifade etmesi, yerel yönetim finansmanı açısından son derece kaygı verici bir zihniyeti gözler önüne sermektedir. Sayın Dalgıç’ın bu durumu son derece olağan, adeta sürdürülebilir bir bütçe kalemiymiş gibi sunması; kamu maliyesi prensiplerinin ve kamu yararı ilkesinin ne derece göz ardı edildiğini açıkça gösteriyor.

"Reform" kelimesi kamuoyunda çoğu zaman daha güçlü, daha adil ve daha sürdürülebilir bir sistemi çağrıştırır. Ancak bir reformun başarısı yalnızca bütçe dengelerini sağlamasıyla değil, vatandaşın yaşamına nasıl yansıdığıyla da ölçülmelidir.

Geçtiğimiz günlerde Bursa Büyükşehir Belediye Meclisi, kentin önündeki 50 yılı şekillendirecek iki devasa gündemle toplandı: JICA eşliğinde hazırlanan Deprem Risk Azaltma Planı ve şehrin dolmak üzere olan çöp kapasitesine çözüm arayan Katı Atık Tesisi projesi.

Meclis kürsüsünde teknik veriler paylaşılırken; 536 bin binanın risk analizi üzerinden mahalle mahalle yıkım potansiyelleri hesaplanmıştı. Şehrin kalbi Hamitler’in kapasitesi dolmak üzereydi ve Bursa’nın her gün ürettiği 3500 ton atık için bilimsel bir çıkış yolu aranıyordu. Ancak bu hayati sunumların hemen ardından öyle bir "siyasi deprem" yaşandı ki, kentin teknik gerçekleri bir anda istenmeyen bir tartışmanın enkazı altında kaldı.